Schrijvers, pas op voor de deadline

Schrijvers, pas op voor de deadline

Als uitgever krijg ik weinig mee van de wereld. Ik leef als een monnik, bladerend door managementboeken, en mijn kennis van exotische planten en dieren is dan ook beperkt.

Maar er is een diersoort die ik tot in detail heb bestudeerd: de homo sapiens scriptor. In het bijzonder de auteur van boeken. Op het eerste gezicht valt hij niet op. Anders dan de kameel en de dromedaris heeft hij niet een bijzonder afwijkend uiterlijk kenmerk ten opzichte van zijn soortgenoten, waardoor hij moeilijk te determineren is. Pas als je hem beter leert kennen, dan ontdek je de verschillen.

Als een dominee

Wat direct opvalt, zijn zijn positieve eigenschappen. Het meest opvallend is zijn ongebreidelde enthousiasme, wat gepaard gaat met een groot uithoudingsvermogen: hij bijt zich als een pitbull in een verhaal en is dan met het sappigste stuk vlees niet weg te lokken. Deze overtuigingsdrift is een onmisbare eigenschap, want het schrijven van een boek vergt een lange adem. Helaas heeft deze goede eigenschap een keerzijde.

De schrijvende mens is allergisch voor deadlines. Hij hangt als een dominee gebogen over de kansel en hij blijft maar preken, ook als zijn schapen de kerk al lang hebben verlaten. De schrijvende mens blijft maar schrijven, en daarom wordt er in de uitgeefwereld niet agile gewerkt, maar met ouderwetse deadlines.

Dead line

De deadline is rond 1860 uitgevonden tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog in de gevangenis van Anderson in Georgia. De gevangenis had geen cellen, iedereen leefde in tenten. Overdag liep iedereen vrij rond en daarom was het moeilijk om iedereen in de gaten te houden. Gevangenisbewaarders bedachten daarop de ‘dead line’, in het begin niet meer dan een getekende lijn in het zand. Iedereen die de deadline overtrad, werd doodgeschoten. Het overkwam bijna dertienduizend gevangenen.

Het gebruik van de deadline werd de commandant van de gevangenis persoonlijk aangerekend. Zijn proces in 1865 leidde tot de doodstraf van de commandant, en tot publieke bekendheid van de deadline. Ook in Europa, waar de deadline enthousiast werd overgenomen door uitgeverijen. Ik weet niet of er een oorzakelijk verband is, maar in Nederland werd de doodstraf vijf jaar na het proces afgeschaft. Voor zover ik weet zijn er nooit journalisten of auteurs doodgeschoten omdat ze hun teksten te laat aanleverden.

De term deadline heeft het overleefd, waarschijnlijk omdat hij toch een afschrikwekkende werking heeft voor de homo sapiens scriptor. Elke auteur weet dat hij het overleeft als hij zijn manuscript te laat i

Altijd op de hoogte? Schrijf je in voor een van onze nieuwsbrieven Kies nieuwsbrief